Symbol PAO na kosmetyku: ile naprawdę trwa krem po otwarciu

Na opakowaniach kosmetyków pojawiają się dwa różne oznaczenia czasu i łatwo je pomylić. Ikona otwartego słoiczka z liczbą i literą M oznacza okres po otwarciu, w skrócie PAO: dwanaście miesięcy od pierwszego otwarcia, nie od daty zakupu. Osobno występuje data minimalnej trwałości, którą podaje się wtedy, gdy produkt zachowuje właściwości krócej niż trzydzieści miesięcy.

Z tego wynika praktyczny wniosek: produkt kupiony i odłożony na później nie zaczyna odliczać PAO. Zaczyna wtedy, gdy zostanie otwarty, i dlatego warto zapisać miesiąc otwarcia na spodzie opakowania, bo po roku nikt tego nie pamięta.

Gdzie produkt stoi, ma znaczenie

Łazienka jest najgorszym miejscem na kosmetyki, mimo że wszyscy je tam trzymają. Wilgotność i wahania temperatury po każdej kąpieli przyspieszają rozwój drobnoustrojów i rozdzielanie się emulsji. Szafka w pokoju, z dala od okna i od kaloryfera, przedłuża użyteczność produktu bardziej niż jakikolwiek dodatek w składzie.

Rodzaj opakowania też nie jest szczegółem. Pompka i tubka ograniczają kontakt zawartości z powietrzem i z palcami, szeroki słoiczek nie. Przy słoiczkach sensowne jest nabieranie czystą łopatką, zwłaszcza gdy w składzie jest mało konserwantów, co dziś bywa argumentem marketingowym, a w praktyce oznacza krótszą trwałość.

Sygnały, że czas minął

Zmiana zapachu, rozdzielenie się konsystencji, zmiana barwy i szczypanie, którego wcześniej nie było, są wystarczającym powodem, żeby produkt odstawić, nawet jeśli PAO jeszcze nie upłynęło. Działa to też w drugą stronę: krem przechowywany w cieple potrafi zmienić się przed terminem.

Skład czyta się od góry

Lista składników, czyli INCI, jest podawana w nazwach międzynarodowych, po łacinie i po angielsku, i to jest wymóg wspólny dla całej Unii Europejskiej, wynikający z rozporządzenia 1223/2009. Składniki wymienia się malejąco według zawartości, a poniżej jednego procenta kolejność przestaje obowiązywać, więc pozycja w drugiej połowie listy mówi mało.

Dla kupującego najważniejsze jest to, że skład ma być dostępny, czytelny i pełny, a nie zastąpiony hasłem o kluczowym składniku. Strona produktu, która wymienia cztery nazwy i odsyła po resztę do opakowania, utrudnia sprawdzenie uczulenia, a to jedyny powód, dla którego ta lista naprawdę istnieje.